← العودة إلى الصفحة الرئيسية
آسيا · أخبار عامة · The 101 World

“เราต้องทำให้สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดที่อาจจะเกิด ร้ายแรงน้อยลงตั้งแต่แรก” ทวิดา กมลเวชช กับบทเรียนรับมือภัยพิบัติของ กทม.

نشره The 101 World · تايلاند منذ 2 س
“เราต้องทำให้สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดที่อาจจะเกิด ร้ายแรงน้อยลงตั้งแต่แรก” ทวิดา กมลเวชช กับบทเรียนรับมือภัยพิบัติของ กทม.
The 101 World

ملخص مفصل

ในงาน ‘Rewrite Thailand's Sustainable Development: คิดใหม่ เขียนอนาคตประเทศไทยให้ยั่งยืน’ ทวิดา กมลเวชช รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ขึ้นกล่าวในหัวข้อ ‘ระบบบริหารจัดการภัยพิบัติ กทม.’ ซึ่งผ่านการถอดบทเรียน และการเขียนร่างแผนการรับมืออย่างเป็นระบบ

ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ประเทศไทยเผชิญหน้ากับภัยพิบัติหลายด้าน ทั้งอุทกภัย, ภัยแล้ง ไปจนถึงแผ่นดินไหว ซึ่งล้วนแล้วแต่นำมาสู่การถอดบทเรียนครั้งใหญ่ เพื่อหาทางรับมือหากว่าเกิดเหตุร้ายขึ้นอีก ด้วยความหวังว่า เมื่อถึงเวลานั้นจริง ความสูญเสียและความเสียหายจะไม่รุนแรงเท่าครั้งก่อนๆ

ดังนั้นแล้ว หัวใจสำคัญของการรับมือกับภัยพิบัติ คือการนำบทเรียนมาจัดวางอย่างเป็นระบบ สร้างเป็นแผนงานซึ่งจะกลายเป็นฐานรากของการรับมือกับเหตุรายอื่นๆ ในอนาคต

*เรียบเรียงจากงาน ‘Rewrite Thailand’s Sustainable Development: คิดใหม่ เขียนอนาคตประเทศไทยให้ยั่งยืน’ โดยความร่วมมือระหว่าง สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สภาพัฒน์), 101 Public Policy Think Tank (101 PUB) และ The101.world

ในงาน ‘Rewrite Thailand’s Sustainable Development: คิดใหม่ เขียนอนาคตประเทศไทยให้ยั่งยืน’ ทวิดา กมลเวชช รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ขึ้นกล่าวในหัวข้อ ‘ระบบบริหารจัดการภัยพิบัติ กทม.’ ซึ่งผ่านการถอดบทเรียน และการเขียนร่างแผนการรับมืออย่างเป็นระบบว่า ใจความสำคัญเมื่อเราพูดถึงประเด็นภัยพิบัตินั้น คือต้องดูว่า ‘ทำอะไร’ กับ ‘ทำเพื่ออะไร’ และเป็นที่มาของการทำฐานข้อมูลให้เป็นข้อมูลเปิดหรือ Open Data ซึ่งข้อมูลก็แตกต่างกันไปตามแต่เป้าหมายการใช้งาน

“ถ้าทำขึ้นเพื่อบริหารจัดการ หน้าตาของข้อมูลก็เป็นแบบหนึ่ง แต่ถ้าจะให้ฐานข้อมูลนี้เป็นแหล่งเรียนรู้ของประชาชน หน้าตาการใช้งานมันก็จะเป็นอีกแบบหนึ่ง” ทวิดากล่าว “ถ้าเราจะพูดถึงระบบเตือนภัย ระบบ Cell Broadcast หรือระบบเตือนภัยอื่นๆ ไม่มีประเทศไหนในโลกที่มีระบบเตือนภัยเพียงระบบเดียว มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว”

เธอยกตัวอย่างเหตุการณ์สึนามิที่ไทยในปี 2547 ว่า นับเป็นภัยพิบัติที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน ไม่มีใครพยากรณ์ล่วงหน้าได้ การทำงานกับภัยพิบัติในลักษณะนี้ก็ยังต้องมีแผนสำรอง ซึ่งล้วนแล้วแต่ออกแบบขึ้นมาจากข้อมูลที่มีในมือทั้งหมด

“กลับมาที่กรุงเทพฯ เรามีข้อมูลว่ามีความเสี่ยงตรงไหนบ้าง พื้นที่ไหนเป็นพื้นที่สูงและพื้นที่ต่ำ ตรงไหนเป็นทางลาด ตรงไหนติดริมเขื่อน ย่านไหนเป็นป่าซีเมนต์ซึ่งร้อนระอุมากๆ และมักเป็นพื้นที่ด้านในกรุงเทพฯ เรามีข้อมูลส่วนนี้หมดเลย” เธอกล่าว “ทั้งเราก็ทำข้อมูลองค์รวมของคนกลุ่มเปราะบางไว้ด้วย เช่น ช่วงน้ำท่วม เราข้อมูลของผู้ป่วยติดเตียงทั้งหมดออกมาแล้วแยกต่างหาก…

อีกตัวอย่าง…

مطلع المقال، مقتطف من The 101 World. لقراءة المقال كاملًا، افتحه على موقع الناشر.

اقرأ المقال كاملًا على The 101 World سجّل الدخول للحفظ

يعرض MarketNews العنوان والملخص كما نشرتهما الوسيلة الإعلامية. المقال الكامل متوفر على موقع الناشر. (www.the101.world)

يستحق القراءة أيضًا